Mapa ewidencyjna jest sporządzana dla całego obszaru kraju i stanowi własność Skarbu Państwa, a w szczególności – Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Kluczowym celem jej opracowywania jest umożliwienie tworzenia na jej podstawie innych ważnych map, które mają znaczenie dla gospodarki.

Na bazie mapy ewidencyjnej tworzone są m.in. takie mapy jak:

• mapy do celów projektowych;
• mapy podziałowe;
• mapy do celów prawnych.

Jakie dane zawiera mapa ewidencyjna?

Zawartość mapy ewidencyjnej jest określona przez Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 roku, dotyczące ewidencji gruntów oraz budynków.

W świetle § 26 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, treść mapy ewidencyjnej obejmuje:

1. granice: państwa, jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, jednostek ewidencyjnych, obrębów, działek ewidencyjnych,
2. numery działek ewidencyjnych;
3. oznaczenia punktów granicznych, z wyróżnieniem punktów, których położenie określone zostało w odpowiednim trybie i z wymaganą dokładnością, a z pośród nich punktów trwale stabilizowanych w terenie;
4. kontury budynków z oznaczeniem rodzaju budynku lub ich bloków, jeżeli istnieją, a także numery najwyższych kondygnacji budynków lub ich bloków, albo najniższych kondygnacji budynków podziemnych lub ich bloków oznaczonych liczbą ujemną;
5. kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia;
6. kontury klasyfikacyjne gruntów zwane klasami bonitacyjnymi gruntów i  ich oznaczenia ustalone w wyniku gleboznawczej klasyfikacji gruntów;
7. nazwy ulic i placów oraz związane z nimi numery porządkowe, a także nazwy cieków, uroczysk, zbiorników wodnych i innych obiektów fizjograficznych;
8. granice rejonów statystycznych i ich oznaczenia.

Mapa ewidencji gruntów i budynków może również przedstawiać w swej treści inne dane opisowo-informacyjne, takie jak:

• numery dróg publicznych nadane na podstawie przepisów o drogach publicznych;
• numery porządkowe i ewidencyjne budynków;
• literowe oznaczenia funkcji budynków rozumianych jako klasa budynków według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, zwanej „PKOB”, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych.

Treść mapy ewidencyjnej w postaci nieelektronicznej, oprócz elementów wyżej wymienionych, stanowią również:

• oznaczenia punktów przecięcia się linii siatki kilometrowej;
• współrzędne prostokątne płaskie, co najmniej dwóch skrajnych punktów.

Nieodzownym elementem mapy ewidencyjnej jest opis mapy zawierający:

• nazwę mapy: „Mapa ewidencyjna”,
• skalę mapy (np. skala mapy 1:5000)

oraz informacje o lokalizacji obszaru przedstawionego na mapie w postaci:

• numeru arkusza ewidencyjnego,
• nazwy województwa, powiatu i gminy,
• nazwy jednostki ewidencyjnej i jej identyfikatora,
• nazwy obrębu ewidencyjnego i jego identyfikatora lub tylko identyfikatora – w przypadku, gdy obręb nie ma nazwy,
• schematu podziału obrębu ewidencyjnego na arkusze ewidencyjne.

W zależności od poziomu urbanizacji danego regionu, mapa ewidencyjna może także przedstawiać strukturę własności gruntów.

Mapa ewidencyjna gruntów oraz budynków przedstawia usytuowanie działek oraz obiektów budowlanych w przestrzeni. Dokument ten jest sporządzany w wyniku przeprowadzonych pomiarów terenowych, które precyzują lokalizację punktów granicznych oraz właściwości geometryczne poszczególnych jednostek ewidencyjnych.

Ostateczną decyzję w sprawie podziału nieruchomości podejmuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który zatwierdza ten podział. Prawomocna decyzja wójta dotycząca podziału nieruchomości stanowi podstawę do dokonania odpowiednich wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości.

Do decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości dołączana jest mapa zawierająca projekt podziału.

Projekt podziału nieruchomości jest sporządzany na mapie zasadniczej, a w przypadku jej braku na mapie katastralnej (ewidencyjnej) nieruchomości, wzbogaconej o niezbędne elementy zagospodarowania terenu wymagane do realizacji projektu podziału, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów.

Scalenie i podział nieruchomości

Scalenie oraz podział nieruchomości są realizowane na podstawie wniosków złożonych przez właścicieli lub użytkowników tych nieruchomości, bądź na inicjatywę organów administracji publicznej. Proces ten uruchamiany jest na podstawie uchwały wydanej przez wójta.

W sytuacji podjęcia takiej uchwały, właściciele nieruchomości przeznaczonych do scalenia lub podziału są zobowiązani do dołączenia do wniosku odpisów z ksiąg wieczystych lub innych dokumentów potwierdzających ich prawo do nieruchomości, jak również wypisów oraz wyrysów z katastru nieruchomości.

Dokumenty te, po przeprowadzeniu weryfikacji, stanowią podstawę do dalszych działań związanych z procesem scalania i podziału nieruchomości, a także do przedstawienia przez wójta gminy projektu dotyczącego podziału i scalenia tych nieruchomości.

Uchwałę dotyczącą scalenia i podziału nieruchomości podejmuje Rada Gminy, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku w sprawie scalenia i podziału nieruchomości.

Przeprowadzenie procesu połączenia nieruchomości

Zgodnie z przepisami zawartymi w ustawie z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych oraz hipotece, w artykule 21, właściciel kilku nieruchomości, które tworzą jedną całość gospodarczą lub sąsiadują ze sobą, ma prawo domagać się ich połączenia w ramach jednej księgi wieczystej.

Prawo do dokonania połączenia nieruchomości w jedną księgę wieczystą przysługuje wyłącznie właścicielowi danej nieruchomości.

Aby możliwe było połączenie nieruchomości w jednej księdze wieczystej, właściciel tych nieruchomości zobowiązany jest do złożenia stosownego wniosku w odpowiednim sądzie wieczystoksięgowym, który jest właściwy dla lokalizacji nieruchomości. Wniosek o połączenie nieruchomości w ramach jednej księgi wieczystej powinien być złożony na formularzu KW-WPIS.

Wnioskodawca, składając do Sądu Rejonowego wniosek o połączenie nieruchomości w jedną księgę wieczystą, jest zobowiązany do załączenia do tego wniosku „Wypisu z rejestru gruntów” oraz „Wyrysu z mapy ewidencyjnej” dotyczących nieruchomości, które mają zostać połączone. Dokumenty te powinny być opatrzone klauzulą: „Dokument niniejszy jest przeznaczony do dokonania wpisu w księdze wieczystej”.

Rozgraniczenie nieruchomości

Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu granic nieruchomości w sytuacjach, gdy te granice stają się przedmiotem sporów i ich wyznaczenie nie jest możliwe.
Jednym z wielu dokumentów, które umożliwiają rekonstrukcję spornych granic między nieruchomościami, jest mapa ewidencyjna.

Podstawy prawne dotyczące procesu rozgraniczenia nieruchomości zawarte są w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku, Kodeksu cywilnego (artykuły 152 i 153), a także w rozporządzeniu wydanym przez Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 roku, które odnosi się do kwestii rozgraniczania nieruchomości.

Procedura rozgraniczenia nieruchomości składa się z dwóch etapów: administracyjnego (obowiązkowego) oraz sądowego. Postępowanie administracyjne prowadzi wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Zgodnie z artykułem 31 ust. 2 Ustawy o gospodarce gruntami i kartografii, rzeczoznawca geodezyjny ma za zadanie odtworzenie granic na danym terenie, opierając się na dostępnych śladach, znakach oraz dokumentacji z ewidencji gruntów, w tym mapach (mapach ewidencyjnych) oraz osnowie geodezyjnej.

Postępowanie w zakresie rozgraniczenia kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, która precyzuje przebieg granicy.

W przypadku braku danych dotyczących ustalenia granicy, geodeta przyjmuje od stron oświadczenia dotyczące wyznaczenia granicy. Jeśli uczestnicy postępowania nie zgłoszą zastrzeżeń co do ustalonego przebiegu granicy, procedura finalizuje się wydaniem decyzji administracyjnej, która określa ten przebieg.

W sytuacji, gdy jedna ze stron wyraża niezadowolenie z ustaleń dotyczących granicy, ma prawo domagać się skierowania sprawy do sądu (postępowanie sądowe).

Ustanowienia służebności drogi koniecznej

W przypadku, gdy nieruchomość nie ma dostępu do drogi publicznej, właściciel ma prawo domagać się ustanowienia drogi koniecznej.

Lokalizacja drogi koniecznej powinna być wskazana na mapie geodezyjnej, sporządzonej zgodnie z zasadami obowiązującymi w zakresie oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. Zgodnie z tymi zasadami, oznaczenie nieruchomości w księdze wieczystej opiera się na danych z ewidencji gruntów i budynków, które obejmują wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów (Art. 26 u.o.k.w.i.h. – „Podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości”).

Mapa z zaznaczoną trasą drogi koniecznej powinna zawierać klauzulę odpowiedniego organu geodezyjnego (np. Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej), stwierdzającą, że „Dokument ten jest przeznaczony do dokonania wpisu w księdze wieczystej”.

Ustanowienia służebności przesyłu

Służebność przesyłu jest określona w Art. 305(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku, Kodeks cywilny (k.c.), który stanowi: „Nieruchomość może być obciążona na rzecz przedsiębiorcy, który planuje przeprowadzenie budowy lub jest właścicielem urządzeń przeznaczonych do transportu lub odprowadzania cieczy, pary, gazu, energii elektrycznej oraz innych podobnych instalacji, które nie są integralną częścią nieruchomości (art. 49 § 1, K.C.). Uprawnienie to polega na tym, że przedsiębiorca ma prawo do korzystania w określonym zakresie z obciążonej nieruchomości, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń (służebność przesyłu)”.

W praktyce obciążenie nieruchomości prawem służebności przesyłu umożliwia przedsiębiorcy dostęp do terenu innej osoby w celu zainstalowania odpowiednich urządzeń przesyłowych, a także, w razie potrzeby, do ich konserwacji, naprawy lub wymiany.

Przebieg urządzeń należących do ich właściciela powinien być uwzględniony na mapie geodezyjnej sporządzonej przez wykwalifikowanego geodetę. Analogicznie do procedury ustanawiania służebności drogi koniecznej, ustanowienie służebności przesyłu powinno zostać odnotowane w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości obciążonej tym prawem.

Wpis służebności przesyłu do księgi wieczystej następuje na podstawie wniosku właściciela nieruchomości obciążonej. Do wniosku o ustanowienie służebności przesyłu należy dołączyć m.in. mapę – „Wyrys z mapy ewidencyjnej”, wydaną przez odpowiedni ośrodek dokumentacji geodezyjno-kartograficznej. Mapa powinna być opatrzona klauzulą: „Dokument niniejszy jest przeznaczony do dokonywania wpisu w księdze wieczystej”.

Planowanie przestrzenne

Obszary naszego kraju można zaklasyfikować do kategorii terenów zurbanizowanych, rolniczych oraz leśnych, jak również obszarów zadrzewionych i zakrzewionych, a także zbiorników wodnych, zarówno płynących, jak i stojących.

O metodach architektonicznej i krajobrazowej adaptacji tych terenów, z jednoczesnym poszanowaniem standardów ochrony środowiska, w tym racjonalnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych, jak również dziedzictwa kulturowego, obiektów zabytkowych oraz współczesnych dóbr kultury, decyduje planowanie przestrzenne, reprezentowane przez Miejscowe Plany Zagospodarowania Przestrzennego (MPZP).

Opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego leży w gestii gmin.

Dokument MPZP składa się z części tekstowej oraz graficznej.

W celu zapewnienia przejrzystości oraz rzetelności wizualnej lokalnego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z artykułem 16 ustęp 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, lokalny plan zagospodarowania przestrzennego (MPZP) jest opracowywany z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych lub, w przypadku ich niedoboru, map katastralnych (ewidencyjnych) w skali 1:1000, które są przechowywane w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

W szczególnie uzasadnionych okolicznościach dopuszcza się zastosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000. Z kolei dla planów miejscowych, które są tworzone wyłącznie w celu przeznaczenia terenów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, zezwala się na użycie map w skali 1:5000.

Lokalny plan zagospodarowania przestrzennego ma status aktu prawa miejscowego.

Ustalanie podatków od nieruchomości

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, każdy posiadacz nieruchomości gruntowej ma obowiązek corocznego wniesienia opłaty z tytułu podatku od nieruchomości.

W przypadku, gdy na mapach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP) granice gruntów zostały oznaczone literą inną niż „B”, właściciel tych gruntów jest zobowiązany do regulowania podatku rolnego lub leśnego, aż do chwili, gdy grunty te będą wykorzystywane w sposób związany z rolnictwem lub leśnictwem. Należy podkreślić, że rodzaj oraz wysokość podatku zależą od faktycznego sposobu użytkowania gruntu, a nie od jego przeznaczenia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Z kolei, jeżeli na mapie ewidencyjnej widnieje teren oznaczony konturem oraz symbolem „B”, wskazuje to, że budowa na tych gruntach została zakończona lub rozpoczęto ich użytkowanie. Tereny te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości począwszy od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym zakończono budowę lub w którym rozpoczęto użytkowanie budowli, budynku lub ich części, przed ich ostatecznym wykończeniem.

Uzupełnieniem opisu mapy ewidencyjnej jest wypis z rejestru gruntów określający wszystkie parametry działki (działek) znajdujące się na wypisie z mapy ewidencyjnej, tj. ich numery ewidencyjne, położenie, opis użytków, symbol klaso użytków oraz powierzchnię klaso użytków, od których ich właściciel powinien wnosić podatek od nieruchomości (bądź rolny lub leśny).

W świetle powyższego można stwierdzić, że rodzaj podatku oraz jego wysokość ustalane są w oparciu o mapę ewidencyjną oraz wypis z rejestru gruntów.

Gdzie i jak można uzyskać mapę ewidencyjną?

Mapa ewidencyjna, określana również jako mapa katastralna, stanowi istotny dokument kartograficzny, który przedstawia informacje zawarte w operacie ewidencji gruntów i budynków, prowadzonym przez starostów.

Dane zawarte w operacie ewidencji gruntów i budynków są dostępne dla ogółu społeczeństwa i podlegają regularnym aktualizacjom, zgodnie z Art. 24 ust. 2 oraz 2a ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne.

Publiczny charakter informacji w operacie ewidencji gruntów i budynków implikuje, że każdy zainteresowany ma prawo domagać się ich udostępnienia na warunkach określonych w przepisach prawnych.

Kluczowym aspektem jest fakt, że wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające dane osobowe właścicieli nieruchomości, są wydawane wyłącznie na wniosek samych właścicieli. W przypadku innych podmiotów, konieczne jest wykazanie uzasadnionego interesu prawnego w zakresie żądanych informacji.

Dokument w postaci kopii mapy ewidencyjnej lub „wyrys mapy ewidencyjnej” (w zależności od specyficznych wymogów) jest wydawany na wniosek osoby zainteresowanej (np. osoby fizycznej) przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (PODGiK). W przypadku większych miast, dokument ten jest wydawany przez odpowiedni wydział zajmujący się geodezją oraz katastrem w urzędzie miejskim właściwym dla danej lokalizacji nieruchomości.

W aspekcie prawnym mamy do czynienia z dokumentami, które są wydawane przez PODGiK w formie kopii mapy ewidencyjnej oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej, który przedstawia wycinek mapy ewidencyjnej. Oba typy dokumentów są wydawane przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej lub przez wydział zajmujący się geodezją i katastrem nieruchomości, jednak ich zastosowanie różni się.

Kopia mapy ewidencyjnej jest wystarczająca do ustalenia lokalizacji konkretnej nieruchomości lub do złożenia wniosku do urzędów gminnych o wydanie opinii dotyczącej przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Należy podkreślić, że kopia mapy ewidencyjnej nie zawiera klauzuli wieczystoksięgowej.

Wyrys z mapy ewidencyjnej jest sporządzany dla pojedynczej nieruchomości oraz przyległych działek. Dokument ten najczęściej wydawany jest w celu założenia księgi wieczystej, przeprowadzenia transakcji zbycia lub nabycia nieruchomości, bądź w kontekście postępowania sądowego.

Wniosek o wydanie wypisu lub wyrysu z operatu ewidencyjnego

Wniosek o uzyskanie wypisu lub wyrysu z operatu ewidencyjnego należy złożyć w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (PODGiK) odpowiednim dla danej lokalizacji nieruchomości.

Wypełniony formularz powinien być zgodny z załącznikiem nr 4 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 28 lipca 2020 roku, które dotyczy wzorów wniosków o udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, licencji oraz Dokumentu Obliczenia Opłaty (DOO), a także zasad przyznawania licencji.

W odpowiedzi na złożony wniosek, wnioskodawca otrzyma wyrys z mapy ewidencyjnej, który będzie zawierał klauzulę o treści: „Dokument ten jest przeznaczony do dokonania wpisu w księdze wieczystej”.

Klauzula umieszczona na wyrysie z mapy ewidencyjnej powinna zawierać datę jej wydania oraz być opatrzona podpisem starosty odpowiedzialnego za prowadzenie ewidencji gruntów i budynków lub przez osobę przez niego upoważnioną. Podpis na wyrysie z mapy ewidencyjnej powinien znajdować się bezpośrednio poniżej klauzuli wieczystoksięgowej.

Czas oczekiwania na otrzymanie dokumentów wynosi około dwóch tygodni.

W przypadku, gdy urząd zostanie obciążony dużą liczbą spraw, czas oczekiwania na wydanie dokumentów przez PODGiK może ulec wydłużeniu. W takiej sytuacji urząd PODGiK poinformuje wnioskodawcę o przewidywanym czasie oczekiwania na dokumenty oraz o kwocie, którą będzie musiał uiścić przed ich odbiorem.

Wypis oraz wyrys z rejestru gruntów mogą zostać dostarczone za pośrednictwem poczty, e-maila lub osobiście w urzędzie. W przypadku wysyłki dokumentów pocztą, należy uwzględnić dodatkowe koszty przesyłki, które będą doliczone do podstawowej opłaty.

Wydanie wyrysu z mapy ewidencyjnej jest ważne przez okres trzech miesięcy, pod warunkiem, że w tym czasie nie wystąpią jakiekolwiek zmiany dotyczące obszaru nieruchomości, dla której dokument ten został sporządzony. Jakiekolwiek modyfikacje w ewidencji dotyczące nieruchomości, dla której wydano wyrys, prowadzą do unieważnienia tego dokumentu.

W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących danych zawartych na mapie ewidencyjnej uzyskanej z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (PODGiK), istnieje możliwość zwrócenia się do pracownika tego organu z prośbą o wyjaśnienia.

W sytuacji, gdy występują rozbieżności dotyczące przebiegu granic lub punktów granicznych, należy złożyć stosowny wniosek do właściwego wójta gminy lub starosty o wszczęcie postępowania rozgraniczającego. Jak wcześniej wskazano, postępowania tego rodzaju prowadzone są przez uprawnionych geodetów i kończą się w odpowiednich urzędach, tj. w gminach i starostwach.

Z informacjami zawartymi na mapie ewidencyjnej, chociaż w ograniczonym zakresie, można zapoznać się także w formie elektronicznej, korzystając z mapy ewidencyjnej dostępnej na portalu: https://www.geoportal.gov.pl/. Dostęp do tego portalu jest ogólnodostępny i nieodpłatny.

Aby jednak móc zapoznać się z danymi mapy ewidencyjnej odnoszącymi się do konkretnej działki dostępnej na geoportalu, niezbędne jest posiadanie jej adresu administracyjnego, a więc powiatu, gminy, obrębu ewidencyjnego oraz numeru działki.

Ile kosztuje wyrys z mapy ewidencyjnej?

Dokument o nazwie „Wyrys z mapy ewidencyjnej” można uzyskać poprzez złożenie stosownego wniosku do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, właściwego dla lokalizacji danej nieruchomości. Wniosek można złożyć za pośrednictwem Internetu, osobiście w urzędzie bądź przesłać drogą pocztową.

Organ odpowiedzialny za prowadzenie ewidencji gruntów oraz budynków udostępnia „Wyrys z mapy ewidencyjnej”, jak również inne dokumenty zawarte w operacie ewidencji gruntów i budynków, za uiszczoną opłatą.

Za udostępnienie:

• elektronicznej wersji wyrysu z mapy ewidencyjnej z klauzulą do wpisu do księgi wieczystej należy zapłacić 105 zł,
• wersji drukowanej wyrysu z mapy ewidencyjnej z klauzulą do wpisu do ksiąg wieczystych należy zapłacić 110 zł.

Ceny dotyczą jednej nieruchomości zlokalizowanej w obrębie jednego obszaru ewidencyjnego.

Na przykład, w sytuacji, gdy nieruchomość składa się z kilku działek położonych w tym samym obrębie ewidencyjnym (objętych jednolitą księgą wieczystą), całkowity koszt uzyskania stosownego dokumentu wyniesie 105 zł lub 110 zł.

W przypadku, gdy wniosek o wydanie wyrysu z rejestru gruntów składa pełnomocnik, należy uwzględnić, że koszt uzyskania „Wyrysu z mapy ewidencyjnej” wzrośnie o 17 zł.

Zgodnie z Art. 40d ust. 3 ustawy o prawie geodezyjnym i kartograficznym, opłatę w wysokości wskazanej w dokumencie obliczenia opłaty (DOO) należy uiścić przed sporządzeniem oraz wydaniem wypisów i wyrysów z operatu ewidencyjnego.

Należną opłatę za udostępnienie „Wyrysu z mapy ewidencyjnej” należy wpłacić na rachunek bankowy PODGiK wskazany w DOO lub dokonać płatności w kasie urzędowej.

Jakie dane zawiera mapa ewidencyjna?

Mapa ewidencyjna, stanowiąca istotny komponent w obszarze ewidencji gruntów i budynków, zawiera szereg kluczowych informacji dotyczących nieruchomości. W szczególności, mapa ta ilustruje dane geodezyjne dotyczące działek oraz gruntów, co umożliwia właściwe zrozumienie ich konfiguracji oraz granic. Na mapie ewidencyjnej uwidocznione są również szczegóły związane z budynkami, takie jak ich usytuowanie, jak również inne obiekty zlokalizowane w obrębie danej jednostki ewidencyjnej. Ponadto, wyrys z mapy ewidencyjnej ma zastosowanie w celach projektowych, co czyni go niezbędnym narzędziem w pracach budowlanych oraz urbanistycznych.

Uzyskanie mapy ewidencyjnej możliwe jest w wyniku złożenia wniosku o jej wydanie, przy czym koszt tej procedury może się różnić w zależności od lokalizacji oraz skali mapy. Należy podkreślić, że kopia mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów są dokumentami, które można uzyskać w trybie online. Czym właściwie jest mapa ewidencyjna? To narzędzie, które umożliwia pozyskanie informacji dotyczących danych ewidencji gruntów oraz budynków, co jest niezbędne w kontekście wszelkich działań związanych z nieruchomościami.

Na mapie ewidencyjnej można odnaleźć szereg informacji, takich jak numer działki, skala mapy oraz dane dotyczące kosztów związanych z wydaniem dokumentów. W przypadku uzupełnienia mapy zasadniczej, kluczowe jest zapewnienie, że wszystkie dane są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Mapa do celów projektowych różni się od mapy zasadniczej, jednak obie stanowią cenne źródło informacji w zakresie ewidencji gruntów i budynków.

Mapa ewidencyjna a mapa zasadnicza – czym się różnią?

W kontekście geodezji i kartografii, mapa ewidencyjna oraz mapa zasadnicza są dwoma kluczowymi narzędziami wykorzystywanymi w ewidencji gruntów i budynków. Mapa ewidencyjna zawiera szczegółowe informacje dotyczące poszczególnych działek gruntowych, umożliwiając identyfikację nieruchomości na podstawie danych ewidencji gruntów i budynków. Z kolei mapa zasadnicza jest dokumentem geodezyjnym, który służy głównie do celów projektowych, a jej skala oraz zawartość różnią się od mapy ewidencyjnej. Oba typy map mają różne zastosowania, a ich uzyskanie wiąże się z innymi procedurami administracyjnymi.

Aby uzyskać mapę ewidencyjną, należy wystąpić z wnioskiem o wydanie mapy ewidencyjnej do właściwej jednostki ewidencyjnej. Wniosek ten może być złożony online, co znacząco ułatwia proces. Kopia mapy ewidencyjnej zawiera istotne dane, takie jak numer działki oraz wypis z rejestru gruntów. Koszt wydania takiej mapy może się różnić w zależności od lokalizacji i skali mapy. W przypadku mapy zasadniczej, jej uzyskanie jest równie istotne, zwłaszcza w kontekście planowania budynków oraz innych działań projektowych.

Różnice między tymi dwiema mapami są kluczowe dla osób zajmujących się geodezją oraz inwestycjami w nieruchomości. Mapa ewidencyjna dostarcza podstawowych informacji o gruntach, podczas gdy mapa zasadnicza jest narzędziem do realizacji konkretnych projektów budowlanych. Tak więc, zarówno mapa ewidencyjna, jak i mapa zasadnicza pełnią niezastąpioną rolę w procesie ewidencji i zarządzania przestr

Podstawa prawna:

1. Ustawa z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece.
2. Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
3. Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
4. Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 28 lipca 2020 r. w sprawie wzorów wniosków o udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, licencji i Dokumentu Obliczenia Opłaty, a także sposobu wydawania licencji.